Από κάπου εκεί… μας κοιτάζει ο ήλιος

Μαζεύει τη θλίψη του όταν νυχτώνει,

και τυλίγει τους φόβους του μες στο σεντόνι.

Για να βρει μιαν ανάσα με τα κλειστά του μάτια,

να προλάβει να ζήσει πριν γίνει τ’ όνειρο κομμάτια.

Μα όνειρο καλό δε ζυγώνει.

Με το σεντόνι τώρα το σώμα του σκεπάζει,

την ίδια ώρα που ο ιδρώτας στάζει.

Για να έρθει ο ήλιος να τον ξυπνήσει,

και μήπως τότε τελικά θα ζήσει.

Για δείτε που το σεντόνι που του τύλιξε τους φόβους,

πλάι του στάθηκε κρατώντας τον απ’ τους ώμους.

Για να αντέξει τ’ όνειρο το μαύρο που μισούσε

και να ζητήσει τ’ αύριο που τόσο αγαπούσε!

Γεωργία Π.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.