Τέμπερα σ’άχρωμο καμβα

Μες τα λημέρια του μυαλού που δεν ηχεί ο κρότος,
που όσα φωνάζεις χάνονται και κατοικεί το σκότος
εκεί θα μένει πάντοτε - κι εσύ σακατεμένος -
να συνεχίζεις να ζητάς αγάπη πλανεμένος.

Τέμπερα σ΄άχρωμο καμβα μυρίζεσαι τα βράδυα
Ψυχή που ονειρεύεται να σβήσει τα σημάδια

Χίλιους θανάτους γεύεσαι το μαύρο να φωτίσεις
Μη ζεις πεθαίνοντας αργά

Πέθανε για να ζήσεις.

Μαρία Τ.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.